Het gebeurt bijna iedereen wel eens.

Je vertelt iets met de beste bedoelingen, maar de ander voelt zich aangevallen. Je geeft een advies en krijgt als reactie: "Ik vroeg toch niks?" Of je probeert mee te denken en ineens lijkt het alsof je kritiek levert.

Hoe kan dat?

Vaak gaat een meningsverschil niet over wat er gezegd wordt, maar over de behoefte van dat moment.

Soms wil iemand alleen gehoord worden.
Soms zoekt iemand bevestiging.
Soms wil iemand juist een oplossing.
En soms weet iemand zelf nog niet waar hij of zij behoefte aan heeft.

Wanneer die verwachtingen niet overeenkomen, ontstaat er gemakkelijk irritatie. Niet omdat één van de twee iets verkeerd doet, maar omdat beide mensen vanuit een andere behoefte communiceren.

Daar komt nog iets bij.

Iedereen kijkt door zijn eigen bril. Die bril wordt gevormd door ervaringen, opvoeding, teleurstellingen, successen en de levensfase waarin iemand zich bevindt.

Een jonge ouder kijkt anders naar het leven dan iemand met volwassen kinderen. Iemand die net een verlies heeft meegemaakt hoort andere dingen dan iemand die volop plannen maakt voor de toekomst. Geen van beide heeft gelijk of ongelijk. Ze kijken simpelweg vanuit een andere werkelijkheid.

Goede communicatie begint daarom niet met praten.
Ze begint met nieuwsgierigheid.

Niet direct invullen wat de ander bedoelt, maar eerst proberen te begrijpen vanuit welke plek iemand spreekt.