Je kent het vast.
Je zit met iemand te praten. Gewoon, zomaar. Misschien aan de keukentafel, misschien op een terras. Het gesprek loopt lekker. Van het één kom je op het ander. Je kijkt elkaar aan, kijkt eens om je heen, dwaalt af en komt weer terug.
En dan gebeurt het.
‘Wacht, ik laat het je even zien.’
De telefoon komt tevoorschijn.
Ik doe het zelf ook.
Een foto die precies past bij wat ik vertel. Een app die handig is. Iets wat ik gelezen heb. Een berichtje. Een website. Of iets wat ChatGPT gezegd heeft waarvan ik denk: dit moet je even zien.
Dus ik pak mijn telefoon.
En terwijl ik zoek, gebeurt er eigenlijk iets heel kleins.
De ander wacht.
Ik scrol.
‘Momentje hoor…’
Nog even zoeken.
‘Waar stond het nou?’
En ineens zijn we niet meer samen in dat gesprek.
De ander kijkt naar mij terwijl ik naar een scherm kijk.
En iedere keer als dit gebeurt, voel ik iets wat ik moeilijk kan omschrijven. Een klein bummer-gevoel.
Want we waren ergens.
Niet letterlijk, maar met onze aandacht.
Misschien zaten we midden in een verhaal. Misschien moesten we lachen. Misschien ontstond er juist iets wat je niet van tevoren kunt bedenken. En precies daar zetten we een klein digitaal hek tussen.
Niet expres.
We willen juist iets delen.
Dat is misschien wel het grappige eraan.
We pakken onze telefoon erbij om de ander iets te géven, terwijl we op datzelfde moment iets anders onderbreken: onze aandacht voor elkaar.
En natuurlijk komt het gesprek daarna meestal wel weer op gang.
Maar toch.
Dat ene moment is weg.
Daarom bedacht ik iets heel ouderwets.
Een notitieblokje.
Als ik tijdens een gesprek denk: dit moet ik straks even sturen, dan schrijf ik het op.
Foto sturen, een link van een leuke website, een recept.
Naam van dat restaurant.
Die ene app, dat artikel.
Kláár.
Tien seconden later ben ik weer terug.
Géén scherm. Géén zoeken. Géén ‘wacht even’. Géén risico dat er ondertussen ook nog drie WhatsAppjes, een nieuwsbericht en een melding voorbijkomen die mijn aandacht meenemen naar een plek waar ik hélemaal niet wilde zijn.
Misschien klinkt een notitieblokje in deze tijd bijna revolutionair.
Dat zegt waarschijnlijk genoeg.
Ik wil de telefoon niet wegzetten als de grote vijand. Daarvoor is hij veel te handig. En daarvoor pak ik hem zelf ook veel te vaak.
Maar misschien hoeven we niet alles wat we bedenken onmiddellijk te laten zien.
Misschien mag iets ook gewoon even wachten. Omdat degene tegenover ons er al is.
En ik denk dat dat misschien wel interessanter is dan alles wat we op dat scherm wilden zien.
Tot de volgende blog.
Blijf nieuwsgierig. Soms begint een nieuwe richting met één inzicht.❤️
© Kompascoach – Carmen van Moorsel. Alle rechten voorbehouden.
Je bent van harte welkom om de link naar dit artikel te delen.
Het is niet toegestaan dit artikel, geheel of gedeeltelijk, te kopiëren, reproduceren, publiceren, verspreiden, bewerken of commercieel te gebruiken zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Kompascoach.