Ken je dat?

Je telefoon geeft een melding. Een appje. Een e-mail. Iemand heeft een probleem. Een vraag. Of er moet iets geregeld worden.

Je leest het. En vervolgens... leg je het weg.

"Dat doe ik straks even."
Maar "straks" wordt vanavond. Morgen. Volgende week.

En ondertussen gebeurt er iets bijzonders.
Het probleem blijft niet netjes wachten in je telefoon.

Nee.

Het verhuist naar je hoofd.

Alsof er een pop-upscherm in je hersenen is geopend dat zichzelf de hele dag blijft herhalen.

"O ja... ik moet diegene nog antwoorden."

"Ik moet dat gesprek nog voeren."

"Ik moet dat nog uitzoeken."

En iedere keer als er even rust ontstaat, plopt die pop-up weer tevoorschijn.

Tijdens het koken.
Tijdens een gesprek.
In de auto.
En soms... midden in de nacht.

Je wordt wakker en daar is hij weer.

Dat ene mailtje.
Dat ene moeilijke gesprek.
Dat ene probleem dat nog opgelost moet worden.

Hoe meer van die openstaande dingen je verzamelt, hoe voller je hoofd wordt.
En een vol hoofd heeft gevolgen.

Je bent sneller geïrriteerd.
Je reageert kortaf.
Je hebt minder geduld.
Je partner zegt iets kleins en je snauwt terug.
Je kind stelt een vraag en je reageert feller dan je eigenlijk zou willen.

Niet omdat zij iets verkeerd doen.
Maar omdat jouw hoofd al overvol zit met openstaande lades.

Daarom heb ik mezelf iets aangeleerd.

Als iemand mij een probleem stuurt, probeer ik het zo snel mogelijk op te lossen.
Kan ik direct antwoorden? Dan doe ik dat.

Heb ik het antwoord nog niet? Dan stuur ik in ieder geval even een berichtje.

"Ik heb je bericht gezien. Ik kom erop terug zodra ik meer weet."

Dat kost misschien twintig seconden.
Maar het geeft rust.
Voor de ander.