Het gebeurt mij regelmatig.

Ik ben in gesprek met iemand. Ik vertel iets, de ander reageert, stelt een vraag of begint zelf iets te vertellen. Logisch, want zo werkt een gesprek. Het is geen monoloog.

Maar later besef ik ineens dat ik een belangrijk stukje van mijn verhaal helemaal niet heb verteld.

Niet omdat ik dat bewust achterhield. Gewoon omdat het gesprek alweer een andere kant op ging.

En juist dat ene stukje maakte mijn verhaal compleet.

Soms hoor ik dan later:
"Maar jij zei toen toch..."
Of:
"Jij vond toch dat..."

En dan weet ik precies waar diegene op doelt. Alleen weet ik óók dat mijn verhaal toen nog niet af was.

Dan kan ik pas uitleggen:
"Ja, dat zei ik inderdaad... maar ik was nog niet klaar. Ik wilde daarna juist nog vertellen dat..."

Ineens krijgt diezelfde uitspraak een totaal andere betekenis.

En toen dacht ik...
Hoe vaak gebeurt dit eigenlijk?

Hoe vaak lopen we weg uit een gesprek met een beeld van iemand, terwijl die persoon zijn verhaal nooit heeft kunnen afmaken?

Misschien vormen we onze mening wel op basis van halve zinnen. Op basis van een gedachte die nog in ontwikkeling was.

En wat als dat onderwerp nóóit meer terugkomt?

Dan blijft die ander misschien járenlang denken dat dát jouw mening was. Dat jij er zó over dacht. Terwijl dat helemaal niet zo was.

Ik merk dat ik daar steeds bewuster van word.
Niet alleen bij mezelf, maar ook bij anderen.

Dan blijft die ander misschien járenlang denken dat dát jouw mening was. Dat jij er zó over dacht. Terwijl dat helemaal niet zo was.