Laatst had ik ineens zo’n inzicht.
Ik dacht terug aan alles wat er in mijn leven is gebeurd. Aan de mooie dingen, maar juist ook aan de dingen waarvan ik op dat moment dacht: waarom gebeurt dit nou weer?
De teleurstellingen. De verkeerde keuzes. Mensen die kwamen en weer gingen. Dingen die mislukten. Momenten waarop ik opnieuw moest beginnen. Situaties waarvan ik achteraf dacht: nou, deze had van mij best overgeslagen mogen worden.
En ineens, zómaar, dacht ik:
Maar het wás niet voor niet. Het wás niet zonde van mijn tíjd.
Ik was ál die tijd al aan het leren geweest.
Alles lag nog voor me.
Misschien verzamelen ervaringen zich wel. Niet netjes op een rijtje en ook niet volgens een vooraf uitgestippeld plan. Je leeft gewoon. Je probeert iets. Je valt eens. Je staat weer op.
Je maakt dezelfde fout misschien nóg een keer, voor de zekerheid, en ergens onderweg neem je van álles mee.
Kennis over mensen. Kennis over jezelf. Over grenzen. Over liefde. Over vertrouwen. Over geld. Over gezondheid. Over loslaten. Over opnieuw beginnen.
Op het moment zelf noem je het meestal geen wijsheid. Dan noem je het gedoe.
Pas veel later merk je wat al die ervaringen je eigenlijk hebben gebracht.
Ook de slechte ervaringen
We willen natuurlijk het liefst leren van fijne dingen. Dat zou een stuk comfortabeler zijn. Maar juist die zogenaamde slechte ervaringen hebben mij ontzettend veel geleerd.
Niet omdat ik nu vind dat alles wat gebeurt leuk, eerlijk of terecht is. Sommige dingen zijn gewoon rot.
Maar ik zie inmiddels wel dat ook díe ervaringen onderdeel zijn geworden van wie ik nú ben.
Ze hebben me scherper gemaakt. Zachter op andere plekken. Sterker waar dat nodig was. Ze hebben me geleerd beter te voelen wat bij mij past en voorál ook wat níét bij mij past.
En misschien is dát wel waarom ik me nu zo compleet voel.
Juist niet omdat mijn leven perfect is geweest.
Ik hoef mijn verleden niet meer anders te willen hebben om blij te kunnen zijn met waar ik nu sta. Want haal ik alle moeilijke stukken eruit, dan haal ik waarschijnlijk ook een behóórlijk deel van mijn huidige wijsheid weg.
Leven, meemaken, vallen, opstaan, verzamelen 33 jaar.
En daardoor kijk ik ook anders naar wat er voor me ligt
Dát vond ik misschien nog wel het móóiste aan dit inzicht.
Ik ben daardoor minder bang geworden voor wat er nog kan gebeuren. Natuurlijk hoop ik op héél veel mooie jaren. Op liefde, plezier, gezondheid, avontuur en vóóral héél veel lachen.
Maar ik ben niet meer zo bang voor de mindere stukken die ongetwijfeld óók nog ergens op mijn pad zullen komen.
Want inmiddels weet ik iets wat ik vroeger nog niet wist: ik kan er iets mee.
Misschien begrijp ik het niet meteen. Misschien baal ik ervan. Misschien denk ik opnieuw: waarom gebeurt dit nou weer? Maar ergens vertrouw ik erop dat ik ook daar uiteindelijk iets uit zal halen.
Een inzicht. Een andere richting. Een grens. Een keuze. Een verhaal. Of simpelweg de wetenschap dat ik véél meer aankan dan ik dacht.
En daardoor voelt het leven voor mij niet als iets waar ik voorzichtig doorheen moet zien te komen.
Integendeel.
Ik vind het nu juist zo’n gewéldige uitdaging.
Ik wéét niet wat er allemaal nog gaat gebeuren. Gelukkig maar, want anders werd het ook een dooie boel.
Maar ik heb er zin in.
Zin in de komende jaren.
Zin in wat ik nog ga ontdekken.
Zin in wat ik nog ga leren.
En zelfs vertrouwen in de lessen waar ik nu het bestaan nog niet van weet.
Misschien is wijsheid uiteindelijk niets anders dan ontdekken dat al die losse ervaringen nooit zo los waren als je dacht. Ze waren zich al die jaren aan het verzamelen.
En ineens kijk je achterom en denk je:
Oh, dus dáár was ik al die tijd mee bezig.
Tot de volgende blog.
Blijf nieuwsgierig. Soms begint een nieuwe richting met één inzicht.❤️
© Kompascoach – Carmen van Moorsel. Alle rechten voorbehouden.
Je bent van harte welkom om de link naar dit artikel te delen.
Het is niet toegestaan dit artikel, geheel of gedeeltelijk, te kopiëren, reproduceren, publiceren, verspreiden, bewerken of commercieel te gebruiken zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Kompascoach.
En nu weet ik: wat er ook nog komt, ik vertrouw erop dat ik er wel iets mee kan. 54 jaar